Hatıra

Hatıralar hoş şeylerdir. Otuz yaşında bir adamı, anasının kucağına döndürebilecek kadar güçlüdürler. Sapasağlam birini,bugün toprağa götürebilecek kadarda tehlikelidir. Hatıralara duyulan özlem zihinde ayrı yer eder ama bu onları yeniden yaşamak isteyeceğimiz manasına gelmez. Yahut unutulmaya zorlanmış bir hatıra ,hafızalarda yeniden yaşamayacağı manasına da gelmez. Seksen küsür yaşına merdiven dayamış insanları gördükçe kim bilir ne kadar mutlu aynı zamanda ne kadar acı verici olaylarda ana kahraman olmuşlardır acaba sorusu yankılanır beynimde. Unutmak istediği şeyleri yaşı gereği mi yoksa yaşadığı travmalarından ötürü mü unuttu? Cevabını bilemeyeceğimiz binlerce soru. Her şey bir çizgide yaşandı,duygularla boğuşuldu ,çok kahkahalar atıldı,çok gözyaşları döküldü sonunda olmanız gerektiği yerde buldunuz kendinizi. Belki de o gözyaşlarınız şuan bulunduğunuz yolu yıkamak için akmıştır. Sanırım ne kadar karanlıkta kalırsak kalalım yalancı,suni ışıklardan daha iyi olduğundandır. Neyle;nasıl ,ne şekilde mücadele ettiğimiz sadece bizi ve ilgilenmek isteyenleri ilgilendirir. Ömür diyerek geçtiğimiz dört harfli kelime aslında o kadar ölçülemez öyle soyut kavram ki ,sadece birini kaybettiğimizde mi bunu anlayıp üç gün sonra aynı şekilde devam ederek tamamlanacak hatıralar yığını değil. Sanırım bir hatıraya dönüştüğüm gün kendimi gök gürültülü sağanak yağmurlarla, siyah kedilerle ve kitaplarla hatırlatacağım. :)

Anılarımı seviyorum,bulunduğum anı seviyorum. Gelecekte tebessüm ettirecek bir çok anılara sahip olacağım. Evet, onları da şimdiden seviyorum.